Czasami zadaję sobie to ważne pytanie: co jest rzeźbą, a co nią nie jest?

Czy rzeźbiąc jest się automatycznie rzeźbiarzem, a może jedynie bywa się?

Co powoduje, że kryterium określające co jest rzeźbą to osobiste odczucie odbiorcy sztuki. W przypadku takim, rzeźbą mogłoby być wszystko. Każdy przedmiot, nawet najbardziej prozaiczny.

Każdy przedmiot na który spojrzymy życzliwiej z odrobiną dobrej woli, może stać się rzeźbą. I nie ma większego znaczenia tworzywo z jakiego wykonane jest dzieło, rzeźbić przecież możemy w każdym materiale.

Rzeźbą mógłby być, a może jest obrany ziemniak, który powstał przecież w typowo rzeźbiarski sposób - poprzez odejmowanie kawałków z bryły tworzywa. Samo tworzywo bardzo nietypowe - kartofel, cel mało szlachetny - obiad, ale czynności i narzędzia klasycznie rzeźbiarskie! Sam kształt obranego, ostro ciętego ziemniaka jest bardzo atrakcyjny i wystarczyłoby, aby bryłę kartofla wymieniona na szlachetny marmur a sceptycy tej teorii uznaliby obranego ziemniaka za ciekawą rzeźbę.

Uznając przykładowego ziemniaka za rzeźbę, należałoby uznać gospodynię domową która obrała go za rzeźbiarkę. Chyba każdy w swoim życiu obierał ziemniaki więc każdy nieświadomie jest lub bywa rzeźbiarzem.

Takich czynności prozaicznych, para rzeźbiarskich jak obieranie mógłbym tutaj przytoczyć mnóstwo. Najbezpieczniej więc, należałoby przyjąć, że rzeźbą jest to co potrafimy sobie wyobrazić jako rzeźbę, to czy jest nią czy też nie, albo jeszcze nią nie jest decyduje wrażliwość. Myślę tu o wrażliwości: twórcy, odbiorcy, odbiorcy szczególnego jakim jest krytyk, lub najczęściej wrażliwość pokoleń przyszłych. Wydaje się, że jest to sprawa bardzo osobista.